Ευχές από τα παιδιά του σχολείου μας........
Ρούντολφ το ελαφάκι : http://www.youtube.com/watch?v=5P7IiWZGKeA&feature=related
Τρίγωνα Κάλαντα : http://www.youtube.com/watch?v=3CDTdN_Tdnc&feature=related
Νταφέτσιος Ευθύμιος
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008
Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008
Μόλις 16 χρόνων ο νεότερος πτυχιούχος Πολυτεχνείου
Με ηλικία μόλις 16 χρόνων, ο Αυστριακός Μάριαν Κόγκλερ είναι ο νεότερος πτυχιούχος που αποφοίτησε ποτέ από το Πολυτεχνείο της Βιέννης, με τη μακρά παράδοση αιώνων και μάλιστα από την όχι και «εύκολη» Σχολή Πληροφορικής, αλλά ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του «παιδί θαύμα», καθότι, όπως τονίζει,
«το να έχει κανείς ιδιαίτερες ικανότητες είναι ένα τελείως κανονικό βιολογικό φαινόμενο».
Όπως ανακοινώθηκε σήμερα από το Πολυτεχνείο της αυστριακής πρωτεύουσας, ο 16 χρονος έχει καλύψει ήδη και το ένα τρίτο των μεταπτυχιακών του σπουδών, ενώ βρίσκεται και προ της ολοκλήρωσης δύο περαιτέρω σπουδών που έκανε παράλληλα στο Πανεπιστήμιο Βιέννης, «Τα Μαθηματικά στις επιστήμες των ηλεκτρονικών υπολογιστών» και «Γλωσσικές επιστήμες».
Οι εξαιρετικές ικανότητες του Μάριαν Κόγκλερ επισημάνθηκαν από τους γονείς του σε πολύ μικρή ηλικία και μάλιστα μέσα από τηλεοπτική εκπομπή για παιδιά-ευφυΐες, όπου ανακάλυψαν πολλές παραλλήλους με το γιο τους. Ένα τεστ ευφυΐας που του έγινε στα τρία του χρόνια επιβεβαίωσε τη μοναδικότητα του παιδιού τους, το οποίο διάβαζε ήδη σε ηλικία δυόμιση χρόνων και στα τρία του χρόνια έγραφε και έκανε προσθέσεις και αφαιρέσεις τριψήφιων αριθμών.
Στα πέντε του χρόνια ήταν ήδη στο δημοτικό, στα οκτώ του στο γυμνάσιο, όπου, μετά τη διαπίστωση από τους καθηγητές πως τα εκεί μαθήματα ήταν πολύ ανιαρά για το μικρό Μάριαν, επισημάνθηκε στους γονείς του το πρόγραμμα «Μαθητές στο πανεπιστήμιο».
Έπειτα από αρχικά νομικίστικα εμπόδια, τα οποία ξεπέρασε ο ίδιος απευθυνόμενος στην πρυτανεία του Πολυτεχνείου Βιέννης, και έπειτα από εξοντωτικές ειδικές εξετάσεις, μπόρεσε και κατατάχθηκε ως έκτακτος φοιτητής στη Σχολή Πληροφορικής σε ηλικία μόλις 13 χρόνων.
Και εκεί έκανε επίσης το «θαύμα» του, αφού μέσα σε δύο χρόνια ο Μάριαν Κόγκλερ, μελετώντας παράλληλα, πήρε το απολυτήριο του λυκείου και τώρα, ένα χρόνο αργότερα - επίσης μέσα σε διάστημα ρεκόρ - και το πτυχίο του Πολυτεχνείου Βιέννης ως διπλωματούχος μηχανικός της Πληροφορικής.
Πάντως το «όχι παιδί θαύμα», όπως ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του, δεν έχει προς το παρόν συγκεκριμένα σχέδια για το μέλλον του, αλλά αρχικά σκοπεύει να συνεχίσει μια επιστημονική σταδιοδρομία
«το να έχει κανείς ιδιαίτερες ικανότητες είναι ένα τελείως κανονικό βιολογικό φαινόμενο».
Όπως ανακοινώθηκε σήμερα από το Πολυτεχνείο της αυστριακής πρωτεύουσας, ο 16 χρονος έχει καλύψει ήδη και το ένα τρίτο των μεταπτυχιακών του σπουδών, ενώ βρίσκεται και προ της ολοκλήρωσης δύο περαιτέρω σπουδών που έκανε παράλληλα στο Πανεπιστήμιο Βιέννης, «Τα Μαθηματικά στις επιστήμες των ηλεκτρονικών υπολογιστών» και «Γλωσσικές επιστήμες».
Οι εξαιρετικές ικανότητες του Μάριαν Κόγκλερ επισημάνθηκαν από τους γονείς του σε πολύ μικρή ηλικία και μάλιστα μέσα από τηλεοπτική εκπομπή για παιδιά-ευφυΐες, όπου ανακάλυψαν πολλές παραλλήλους με το γιο τους. Ένα τεστ ευφυΐας που του έγινε στα τρία του χρόνια επιβεβαίωσε τη μοναδικότητα του παιδιού τους, το οποίο διάβαζε ήδη σε ηλικία δυόμιση χρόνων και στα τρία του χρόνια έγραφε και έκανε προσθέσεις και αφαιρέσεις τριψήφιων αριθμών.
Στα πέντε του χρόνια ήταν ήδη στο δημοτικό, στα οκτώ του στο γυμνάσιο, όπου, μετά τη διαπίστωση από τους καθηγητές πως τα εκεί μαθήματα ήταν πολύ ανιαρά για το μικρό Μάριαν, επισημάνθηκε στους γονείς του το πρόγραμμα «Μαθητές στο πανεπιστήμιο».
Έπειτα από αρχικά νομικίστικα εμπόδια, τα οποία ξεπέρασε ο ίδιος απευθυνόμενος στην πρυτανεία του Πολυτεχνείου Βιέννης, και έπειτα από εξοντωτικές ειδικές εξετάσεις, μπόρεσε και κατατάχθηκε ως έκτακτος φοιτητής στη Σχολή Πληροφορικής σε ηλικία μόλις 13 χρόνων.
Και εκεί έκανε επίσης το «θαύμα» του, αφού μέσα σε δύο χρόνια ο Μάριαν Κόγκλερ, μελετώντας παράλληλα, πήρε το απολυτήριο του λυκείου και τώρα, ένα χρόνο αργότερα - επίσης μέσα σε διάστημα ρεκόρ - και το πτυχίο του Πολυτεχνείου Βιέννης ως διπλωματούχος μηχανικός της Πληροφορικής.
Πάντως το «όχι παιδί θαύμα», όπως ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του, δεν έχει προς το παρόν συγκεκριμένα σχέδια για το μέλλον του, αλλά αρχικά σκοπεύει να συνεχίσει μια επιστημονική σταδιοδρομία
Νταφέτσιος Ευθύμιος
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
Ένα πανό - γκίνες για τον Αλέξη
Το μεγαλύτερο πανό του κόσμου επιχειρούν να φτιάξουν μαθητές στην Κέρκυρα, για να καταχωρηθεί στο βιβλίο Guinness. Η εκδήλωση πραγματοποιείται από το «Χαμόγελο Του Παιδιού» και άλλους φορείς στα πλαίσια της καμπάνιας συγκέντρωσης χρημάτων για την αποπεράτωση στέγης για τα παιδιά στον Αγ. Ιωάννη Κέρκυρας. Η εκδήλωση αφιερώθηκε στην μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Νταφέτσιος Ευθύμιος
Μπείτε στο «πράσινο» πνεύμα των γιορτών
Γεωργιάννα Καλαϊντζόγλου
Τυπικές αγορές των Χριστουγέννων, όπως το δέντρο, τα στολίδια του ή ακόμα και τα παιχνίδια που δωρίζουμε, μπορεί να καταστούν ρυπογόνοι παράγοντες, απειλητικοί ακόμα και για την υγεία μας, αν δεν προσέξουμε ορισμένες παραμέτρους που έχουν να κάνουν κυρίως με τα υλικά κατασκευής.
Για παράδειγμα, η επιλογή ενός φυσικού ελάτου -εφόσον αυτό προέρχεται από περιοχή ελεγχόμενης παραγωγής και κοπής- είναι απόλυτα οικολογική αφού πρόκειται για προϊόν της φύσης, που μετά τη χρήση του θα επιστρέψει εκεί, μέσα από μια απόλυτα φυσική διαδικασία.
Ακόμα και κομμένο, το δέντρο απορροφά από την ατμόσφαιρα διοξείδιο του άνθρακα και εκλύει οξυγόνο.
«Ο έλεγχος που γίνεται κατά την κοπή των ελάτων είναι πολύ αυστηρός και διενεργείται από το Δασαρχείο της περιοχής αλλά και από ειδικό γεωπόνο», τονίζει ο κ. Γιάννης Ξάκης, παραγωγός ελάτων και πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου του Ταξιάρχη Χαλκιδικής, χωριό που φημίζεται για την παραγωγή του.
«Η τιμή του έλατου κυμαίνεται από 50 μέχρι 150 ευρώ ανάλογα με το μέγεθος και το μέρος όπου πωλείται, διότι στις μακρινές περιοχές τα έξοδα διανομής είναι μεγαλύτερα για τους παραγωγούς».
Το φυσικό δέντρο, ωστόσο, χρειάζεται φροντίδα. Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να τοποθετήσετε τον κορμό σε μια ειδική βάση ώστε να μπορείτε να το ποτίζετε τακτικά. Η ποσότητα του νερού που χρειάζεται καθημερινά είναι περίπου μισό λίτρο και η διάρκεια ζωής του δέντρου σας θα φτάσει τους 3 μήνες.
Σε περίπτωση όμως που αμελήσετε τη διαδικασία, έστω και μία φορά, το δέντρο σας δεν θα αντέξει παραπάνω από ενάμιση μήνα.
Τώρα, όσον αφορά τον στολισμό του, η καλύτερη επιλογή είναι φυσικά τα οικολογικά στολίδια. «Είναι λίγο ακριβότερα από αυτά που έχουμε συνηθίσει να αγοράζουμε, αλλά σαφώς ασφαλέστερα, όχι μόνο για το περιβάλλον αλλά και για εμάς τους ίδιους» επισημαίνει η κ. Λίζα Κουτσαδάκη, υπεύθυνη επικοινωνίας του εργαστηρίου οικολογικών παιχνιδιών Κρυψώνα, μια παράλληλη δραστηριότητα των εκδόσεων Αμμος.
«Ιδιαίτερα για τα παιδιά που παίζουν με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, είναι πολύ σημαντικό να έρχονται σε επαφή με φυσικά υλικά και σε κάθε περίπτωση με αντικείμενα που διαθέτουν πιστοποίηση», καταλήγει. Είναι αυτονόητο ότι οικολογικά μπορούν να θεωρηθούν όσα στολίδια δεν περιέχουν πλαστικό και δεν φέρουν τοξικά χρώματα.
Αυτοσχέδια στολιδία για το δέντρο
Φυσικά, καθένας μπορεί να δημιουργήσει τις δικές του μοναδικές κατασκευές, χρησιμοποιώντας χαρτί, ακόμα και φρούτα, ξηρούς καρπούς και φύλλα. Επίσης, τα κουκουνάρια, βαμμένα σε διάφορα χρώματα μπορούν να υποκαταστήσουν τις παραδοσιακές μπάλες, προσφέροντας εξίσου εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, τα χρώματα που θα χρησιμοποιηθούν για να ομορφύνουν τις αυτοσχέδιες κατασκευές δεν πρέπει να περιέχουν τοξικά.
Μετά τις γιορτές
Χρησιμοποιήστε το δέντρο ως προσάναμμα για το τζάκι, τεμαχίζοντάς το.
Αφήστε το στο κοντινότερο δάσος της περιοχής σας ή σε μεγάλη αυλή, καθώς το ξύλο μετεξελίσσεται σε φυσικό λίπασμα.
Μην επιχειρήσετε να το μεταφυτέψετε - τα κομμένα έλατα δεν βγάζουν νέες ρίζες.
Επιλέγοντας φυσικό έλατο
Το φύλλωμα να είναι πράσινο και να μην κιτρινίζει.
Ο κορμός να είναι τοποθετημένος σε σιδερένια ή πλαστική βάση.
Να ταρακουνήσετε το δέντρο ελαφρά πριν από την αγορά, ώστε να διαπιστώσετε πόσο φρέσκο είναι. Οι βελόνες δεν πέφτουν όταν είναι φρεσκοκομμένο.
Να έχει μολυβοσφραγίδα στην κορυφή ή στη βάση του κορμού από το Δασαρχείο της περιοχής όπου κόπηκε.
Δώρα της... φύσης
Χαρίστε στα παιδιά ακίνδυνα παιχνίδια
Τα τελευταία χρόνια τα οικολογικά παιχνίδια κερδίζουν ξανά τις καρδιές τόσο των γονιών όσο και των παιδιών. Το ξύλο -βασικό υλικό κατασκευής- είναι απόλυτα ασφαλές και φιλικό για το οικείο περιβάλλον αφού δεν περιέχει τοξικά.
«Οικολογικά θεωρούμε τα προϊόντα που προέρχονται από βιοκαλλιέργειες και είναι βιοδιασπώμενα. Οι γονείς τα επιλέγουν περισσότερο για τον υγιεινό χαρακτήρα τους παρά για τον ψυχαγωγικό. Υπάρχει μια μικρή άνοδος στις πωλήσεις των παιχνιδιών του είδους, αλλά ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα», επισημαίνει η κ. Λυδία Σαπουντζάκη, υπεύθυνη έρευνας των χαρακτηριστικών των προϊόντων της εταιρείας οικολογικών παιχνιδιών Ecofamily ( http://www.ecofamily.gr/).
Οι κατασκευαστές «πράσινων» παιχνιδιών χρησιμοποιούν οικολογικά υλικά, από τα ξύλα μέχρι τις βαφές και τις κλωστές, ενώ από τις κατασκευές απουσιάζει παντελώς το πλαστικό. Η ασφάλεια των συνδέσεων και της συναρμολόγησης έχει ιδιαίτερη σημασία, ώστε να ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες ατυχημάτων.
Επίσης, στα καταστήματα οικολογικών παιχνιδιών, κάνουν σταδιακά την εμφάνισή τους τουβλάκια φτιαγμένα από καλαμπόκι και βαμμένα με ειδικές βαφές τροφίμων.
«Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει οι γονείς να προσέχουν τις πιστοποιήσεις και τις ετικέτες με τα υλικά και τις ουσίες από τις οποίες που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή» εξηγεί ο κ. Γιώργος Κουβαλιάς, κατασκευαστής ξύλινων παιχνιδιών.
Νταφέτσιος Ευθύμιος
Πηγή: Έθνος
*Αν ο δημιουργός του επιθυμεί να το αφαιρέσουμε μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας.
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΗ ΑΓΩΓΗ
Κάθε χρόνο και σε καθημερινή βάση συμβαίνουν πολλά τροχαία δυστυχήματα στους δρόμους λόγω των κακοτεχνιών του οδοστρώματος, της επιπολαιότητας και της απροσεξίας των οδηγών των τροχοφόρων οχημάτων αλλά και των πεζών ανθρώπων.
Η Ελλάδα κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. (αναλογικά με τον πληθυσμό που έχει) σε σοβαρά τροχαία συμβάντα.
Με αίτιο αυτό το σοβαρό πρόβλημα, οι μαθητές των τάξεων Γ΄και Δ΄ του 1ου Δημ. Σχολείου Αμυνταίου προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν, να αποκτήσουν σωστή συμπεριφορά ως πεζοί γενικότερα, ως οδηγοί ποδηλάτων και στο μέλλον ως οδηγοί τροχοφόρων οχημάτων, συμμετέχουν σε πρόγραμμα με τίτλο «ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΗ ΑΓΩΓΗ».
Φωτογραφίες των παιδιών στο πάρκο
http://picasaweb.google.com/1Amyntaiou/wozLaF#
Μπραγιάντσης Λάζαρος
Μην «πνίγετε»το παιδί σας στα δώρα!
ΛΟΥΪΖΑ ΒΟΓΙΑΤΖΗ
Σε κάθε γιορτή έχουμε το ίδιο δίλημμα:
Τι να τους πάρουμε, τα έχουν όλα. Τα παιδιά μας, τα ανίψια, τα βαφτιστήρια, τα παιδιά των φίλων, πριν προλάβουν να επιθυμήσουν κάτι, το έχουν κιόλας αποκτήσει. Και κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, επαναλαμβάνεται η ίδια τελετουργία: Εμείς και όλοι οι υπόλοιποι μαζί τα πνίγουμε στα δώρα. Πριν κάνετε λοιπόν το κουμάντο σας και φέτος με τον Αϊ-Βασίλη, διαβάστε τις παρακάτω απαντήσεις στις πιο καίριες ερωτήσεις σχετικά με τα δώρα των παιδιών, τα καλά και τα στραβά τους.
1. Γιατί χαρίζουμε τόσα πολλά δώρα στα παιδιά;
Κατ’ αρχάς είμαστε όλοι παιδιά της εποχής μας. Όλα όσα βλέπουμε, δηλαδή, μας γεννούν επιθυμίες, ενώ κατά καιρούς όλοι μας μπερδεύουμε το «ευχαριστιέμαι» με το «ξοδεύω» και το «υπάρχω» με το «έχω». Έτσι και με τα παιδιά μας, συχνά τείνουμε να πιστέψουμε ότι η ευτυχία τους βρίσκεται ή τουλάχιστον εξαρτάται από την αφθονία αγαθών και ότι καλοί γονείς είμαστε όταν τους την προσφέρουμε. Είναι μια εποχή που η «έλλειψη» ή η «μη εκπλήρωση» είναι λέξεις που μας τρομάζουν, ιδιαίτερα όταν αφορούν τα παιδιά. Μερικοί από εμάς, συγχέουν τόσο πολύ τις ζωτικές ανάγκες (αγάπη, τρυφερότητα, σωματική επαφή, κατανόηση, φυσική παρουσία των γονιών και πολλά άλλα) των παιδιών με τις παροδικές τους επιθυμίες («Πάμε jumbo τώρα!»), που τρέμουν στην ιδέα ότι θα τα βλάψουν ή θα τα στιγματίσουν ανεπανόρθωτα αν οι φίλοι τους ή τα ξαδέρφια τους πάρουν πιο πολλά ή πιο «καλά» δώρα από τα ίδια. Επιπλέον, τα πολλά δώρα είναι μια κλασική -αδέξια και άστοχη στην ουσία- προσπάθεια να εξαγοράσουμε τις ενοχές μας που δεν έχουμε χρόνο, που λείπουμε πολύ, που δεν ασχολούμαστε αρκετά μαζί τους, κάπως σαν να τους λέμε: «Βλέπεις, σε σκέφτομαι, σε φροντίζω, εκπληρώνω τις επιθυμίες σου...».
2.Μπορεί αυτή η πληθώρα δώρων να είναι επιζήμια;
Τα παιδιά μπορεί να βρεθούν σε μεγάλη σύγχυση, να καταλήξουν να πιστεύουν ότι η πιο σίγουρη απόδειξη αγάπης και αναγνώρισης των δικών τους είναι τα πολλά και ακριβά δώρα. Με τον καταιγισμό από δώρα, μέσα στον ψυχισμό των παιδιών τείνουν να μπερδευτούν το συναίσθημα, η χρηματική αξία, τα δώρα. Κινδυνεύουν, λοιπόν, να αρχίσουν να αδιαφορούν για όσους τα πλησιάζουν χωρίς να φέρνουν τα πολυπόθητα «καλούδια». Και θα έχουν επίσης δυσκολία να αντιλαμβάνονται τη συμβολική αξία κάθε προσφοράς που τους γίνεται, της απλής, καλοπροαίρετης χειρονομίας.
3. Πρέπει τα δώρα να σχετίζονται με την καλή συμπεριφορά ή τις καλές επιδόσεις των παιδιών στο σχολείο;
Oι γιορτές και τα δώρα που ανταλλάσσουμε είναι μια ιεροτελεστία γεμάτη συμβολισμούς και γι’ αυτό καλό είναι να μην τα προσφέρουμε υπό όρους. Υπάρχουν άλλες στιγμές και ευκαιρίες, πολύ πιο κατάλληλες, για να επιβραβεύσουμε ή να τιμωρήσουμε τα παιδιά, αν το θεωρούμε απαραίτητο. Τα δώρα είναι ένας ωραίος τρόπος να μυήσουμε τα παιδιά στην ευχαρίστηση του «δούναι και λαβείν» και καλό είναι να κρατήσουμε μακριά καθετί που υπαγορεύει ότι «η αξία σου εξαρτάται από τις πράξεις σου, τη συμπεριφορά σου, τα επιτεύγματά σου».
4. Τα παιδιά των χωρισμένων γονιών παίρνουν συχνά πιο πολλά δώρα. Πόσο «αγνή» είναι αυτή η προσφορά;
Μετά από ένα διαζύγιο, σχεδόν πάντα τα παιδιά κάνουν διπλές γιορτές, μία φορά στη μαμά και μία στον μπαμπά. Και ο μεγάλος φόβος των χωρισμένων γονιών είναι ότι τα παιδιά θα περάσουν καλύτερα με τον άλλον. Έτσι, προσπαθούν να προσφέρουν όσο πιο πολλά μπορούν. Αυτό όμως συνήθως υπαγορεύεται από το δικό τους ναρκισσιστικό συμφέρον («Κι αν περνάει καλύτερα εκεί κι εμένα δεν με θέλει πια;»), παρά από την πεποίθησή τους ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα παιδιά. Τα δώρα σε μια τέτοια κατάσταση συνοδεύουν ένα «αίτημα αγάπης» προς τα παιδιά. Αυτά από τη μεριά τους είναι εγκλωβισμένα σε αυτή την κατάσταση αντιπαλότητας των γονιών για τη διατήρηση της δικής τους εύνοιας και δεν είναι δύσκολο να μπουν κι αυτά στο «παιχνίδι» και να καταντήσουν μικροί τύραννοι που απαιτούν συνεχώς και δεν ικανοποιούνται ποτέ: «Θέλετε να σας αγαπάω; Δώστε μου ό,τι σας ζητήσω!».
5. Πώς δεν θα γίνει το παιδί κακομαθημένο και «μπλαζέ»;
Δεν θα το αποφύγουμε αν επιμένουμε να το πνίγουμε στα δώρα, πολλά από τα οποία κιόλας κοροϊδεύει, επειδή δεν τα ζήτησε κι επειδή πήρε έτσι κι αλλιώς όλα όσα είχε ζητήσει. Θα γίνει επίσης «μπλαζέ» και ανικανοποίητο αν το αφήσουμε να πιστεύει ότι κάθε επιθυμία του είναι για μας υποχρέωση. Αντίθετα, είναι σημαντικό να του δώσουμε την ευκαιρία να εκφράσει επιθυμίες, χωρίς αυτές να πραγματοποιούνται άμεσα και πάντα. Δεν είναι κλισέ: Μόνο έτσι μπορεί να μάθει να ονειρεύεται, να φαντάζεται τον εαυτό του μελλοντικά, να ξεχωρίζει και να νιώθει τη στιγμή που οι επιθυμίες του εκπληρώνονται, χωρίς να χτυπιέται στο πάτωμα από πείσμα όταν αυτό δεν συμβαίνει. Αυτή είναι μια σημαντική εμπειρία και για έναν ακόμη λόγο: Αποδεσμεύεται από την παιδική φαντασίωση της παντοδυναμίας («Εγώ είμαι το κέντρο του κόσμου, όλα περιστρέφονται γύρω από μένα και τις επιθυμίες μου») και ωριμάζει.
6. Πώς να αποφύγουμε το «λάθος» των δώρων που ξεχνιούνται μόλις ανοίχτηκαν;
Μάλλον πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι αυτό πότε-πότε θα μας συμβαίνει, εφόσον τα παιδιά «ταΐζονται» με τόσα δώρα. Μπορούμε, όμως, είτε πρόκειται για τα δικά μας παιδιά είτε για παιδιά συγγενών και φίλων, να φροντίσουμε να μάθουμε από τα ίδια τι τους αρέσει και να κάνουμε μια λίστα αν οι επιθυμίες είναι πολλές. Πάντως, είναι μάλλον δύσκολο να θέλει ένα παιδί πολύ χίλια πράγματα ταυτόχρονα. Από την άλλη, αν αποφασίσουμε να μην τα ρωτήσουμε και να τους κάνουμε έκπληξη, θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν επιλέγουμε κάτι «άσχετο». Επομένως, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις του παιδιού και όχι στις δικές μας! Σκεφτείτε, επίσης, ότι πολλές φορές δώρα που δεν εντυπωσίασαν καθόλου στην αρχή γίνονται αγαπημένα αντικείμενα, κάτι που συμβαίνει συχνά με τα βιβλία ή τα παιχνίδια κατασκευών.
Και οι μπαμπάδες παίζουν Playstation
Τα Χριστούγεννα είναι μια ευκαιρία για τους ενηλίκους να κάνουν μια «βουτιά» στη δική τους παιδική ηλικία. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα ευχάριστο. Έτσι, όσο πιο πολύ στερήθηκαν οι ίδιοι σαν παιδιά, τόσο πιο πολύ νιώθουν την επιτακτική ανάγκη να επανορθώσουν, προσφέροντας στα παιδιά τους άφθονα και πλούσια δώρα. Συμβαίνει συχνά κάποια από τα δώρα των παιδιών να μην είναι καθόλου ανιδιοτελή («Με αυτό το Playstation θα διασκεδάζω κι εγώ», «Ένα τέτοιο σπίτι της Barbie το ονειρευόμουν πάντα»), συχνά μάλιστα είναι άσχετα με την ηλικία του παιδιού ή ακόμα και με τις επιθυμίες του. Oι ίδιοι οι γονείς είναι πολλές φορές αυτοί που κάνουν τα παιδιά να ζητούν το «καλύτερο, ακριβότερο, πιο προχωρημένο», ενώ ταυτόχρονα αγανακτούν και τα κατηγορούν ότι είναι αχάριστα.
Σε κάθε γιορτή έχουμε το ίδιο δίλημμα:
Τι να τους πάρουμε, τα έχουν όλα. Τα παιδιά μας, τα ανίψια, τα βαφτιστήρια, τα παιδιά των φίλων, πριν προλάβουν να επιθυμήσουν κάτι, το έχουν κιόλας αποκτήσει. Και κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, επαναλαμβάνεται η ίδια τελετουργία: Εμείς και όλοι οι υπόλοιποι μαζί τα πνίγουμε στα δώρα. Πριν κάνετε λοιπόν το κουμάντο σας και φέτος με τον Αϊ-Βασίλη, διαβάστε τις παρακάτω απαντήσεις στις πιο καίριες ερωτήσεις σχετικά με τα δώρα των παιδιών, τα καλά και τα στραβά τους.
1. Γιατί χαρίζουμε τόσα πολλά δώρα στα παιδιά;
Κατ’ αρχάς είμαστε όλοι παιδιά της εποχής μας. Όλα όσα βλέπουμε, δηλαδή, μας γεννούν επιθυμίες, ενώ κατά καιρούς όλοι μας μπερδεύουμε το «ευχαριστιέμαι» με το «ξοδεύω» και το «υπάρχω» με το «έχω». Έτσι και με τα παιδιά μας, συχνά τείνουμε να πιστέψουμε ότι η ευτυχία τους βρίσκεται ή τουλάχιστον εξαρτάται από την αφθονία αγαθών και ότι καλοί γονείς είμαστε όταν τους την προσφέρουμε. Είναι μια εποχή που η «έλλειψη» ή η «μη εκπλήρωση» είναι λέξεις που μας τρομάζουν, ιδιαίτερα όταν αφορούν τα παιδιά. Μερικοί από εμάς, συγχέουν τόσο πολύ τις ζωτικές ανάγκες (αγάπη, τρυφερότητα, σωματική επαφή, κατανόηση, φυσική παρουσία των γονιών και πολλά άλλα) των παιδιών με τις παροδικές τους επιθυμίες («Πάμε jumbo τώρα!»), που τρέμουν στην ιδέα ότι θα τα βλάψουν ή θα τα στιγματίσουν ανεπανόρθωτα αν οι φίλοι τους ή τα ξαδέρφια τους πάρουν πιο πολλά ή πιο «καλά» δώρα από τα ίδια. Επιπλέον, τα πολλά δώρα είναι μια κλασική -αδέξια και άστοχη στην ουσία- προσπάθεια να εξαγοράσουμε τις ενοχές μας που δεν έχουμε χρόνο, που λείπουμε πολύ, που δεν ασχολούμαστε αρκετά μαζί τους, κάπως σαν να τους λέμε: «Βλέπεις, σε σκέφτομαι, σε φροντίζω, εκπληρώνω τις επιθυμίες σου...».
2.Μπορεί αυτή η πληθώρα δώρων να είναι επιζήμια;
Τα παιδιά μπορεί να βρεθούν σε μεγάλη σύγχυση, να καταλήξουν να πιστεύουν ότι η πιο σίγουρη απόδειξη αγάπης και αναγνώρισης των δικών τους είναι τα πολλά και ακριβά δώρα. Με τον καταιγισμό από δώρα, μέσα στον ψυχισμό των παιδιών τείνουν να μπερδευτούν το συναίσθημα, η χρηματική αξία, τα δώρα. Κινδυνεύουν, λοιπόν, να αρχίσουν να αδιαφορούν για όσους τα πλησιάζουν χωρίς να φέρνουν τα πολυπόθητα «καλούδια». Και θα έχουν επίσης δυσκολία να αντιλαμβάνονται τη συμβολική αξία κάθε προσφοράς που τους γίνεται, της απλής, καλοπροαίρετης χειρονομίας.
3. Πρέπει τα δώρα να σχετίζονται με την καλή συμπεριφορά ή τις καλές επιδόσεις των παιδιών στο σχολείο;
Oι γιορτές και τα δώρα που ανταλλάσσουμε είναι μια ιεροτελεστία γεμάτη συμβολισμούς και γι’ αυτό καλό είναι να μην τα προσφέρουμε υπό όρους. Υπάρχουν άλλες στιγμές και ευκαιρίες, πολύ πιο κατάλληλες, για να επιβραβεύσουμε ή να τιμωρήσουμε τα παιδιά, αν το θεωρούμε απαραίτητο. Τα δώρα είναι ένας ωραίος τρόπος να μυήσουμε τα παιδιά στην ευχαρίστηση του «δούναι και λαβείν» και καλό είναι να κρατήσουμε μακριά καθετί που υπαγορεύει ότι «η αξία σου εξαρτάται από τις πράξεις σου, τη συμπεριφορά σου, τα επιτεύγματά σου».
4. Τα παιδιά των χωρισμένων γονιών παίρνουν συχνά πιο πολλά δώρα. Πόσο «αγνή» είναι αυτή η προσφορά;
Μετά από ένα διαζύγιο, σχεδόν πάντα τα παιδιά κάνουν διπλές γιορτές, μία φορά στη μαμά και μία στον μπαμπά. Και ο μεγάλος φόβος των χωρισμένων γονιών είναι ότι τα παιδιά θα περάσουν καλύτερα με τον άλλον. Έτσι, προσπαθούν να προσφέρουν όσο πιο πολλά μπορούν. Αυτό όμως συνήθως υπαγορεύεται από το δικό τους ναρκισσιστικό συμφέρον («Κι αν περνάει καλύτερα εκεί κι εμένα δεν με θέλει πια;»), παρά από την πεποίθησή τους ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα παιδιά. Τα δώρα σε μια τέτοια κατάσταση συνοδεύουν ένα «αίτημα αγάπης» προς τα παιδιά. Αυτά από τη μεριά τους είναι εγκλωβισμένα σε αυτή την κατάσταση αντιπαλότητας των γονιών για τη διατήρηση της δικής τους εύνοιας και δεν είναι δύσκολο να μπουν κι αυτά στο «παιχνίδι» και να καταντήσουν μικροί τύραννοι που απαιτούν συνεχώς και δεν ικανοποιούνται ποτέ: «Θέλετε να σας αγαπάω; Δώστε μου ό,τι σας ζητήσω!».
5. Πώς δεν θα γίνει το παιδί κακομαθημένο και «μπλαζέ»;
Δεν θα το αποφύγουμε αν επιμένουμε να το πνίγουμε στα δώρα, πολλά από τα οποία κιόλας κοροϊδεύει, επειδή δεν τα ζήτησε κι επειδή πήρε έτσι κι αλλιώς όλα όσα είχε ζητήσει. Θα γίνει επίσης «μπλαζέ» και ανικανοποίητο αν το αφήσουμε να πιστεύει ότι κάθε επιθυμία του είναι για μας υποχρέωση. Αντίθετα, είναι σημαντικό να του δώσουμε την ευκαιρία να εκφράσει επιθυμίες, χωρίς αυτές να πραγματοποιούνται άμεσα και πάντα. Δεν είναι κλισέ: Μόνο έτσι μπορεί να μάθει να ονειρεύεται, να φαντάζεται τον εαυτό του μελλοντικά, να ξεχωρίζει και να νιώθει τη στιγμή που οι επιθυμίες του εκπληρώνονται, χωρίς να χτυπιέται στο πάτωμα από πείσμα όταν αυτό δεν συμβαίνει. Αυτή είναι μια σημαντική εμπειρία και για έναν ακόμη λόγο: Αποδεσμεύεται από την παιδική φαντασίωση της παντοδυναμίας («Εγώ είμαι το κέντρο του κόσμου, όλα περιστρέφονται γύρω από μένα και τις επιθυμίες μου») και ωριμάζει.
6. Πώς να αποφύγουμε το «λάθος» των δώρων που ξεχνιούνται μόλις ανοίχτηκαν;
Μάλλον πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι αυτό πότε-πότε θα μας συμβαίνει, εφόσον τα παιδιά «ταΐζονται» με τόσα δώρα. Μπορούμε, όμως, είτε πρόκειται για τα δικά μας παιδιά είτε για παιδιά συγγενών και φίλων, να φροντίσουμε να μάθουμε από τα ίδια τι τους αρέσει και να κάνουμε μια λίστα αν οι επιθυμίες είναι πολλές. Πάντως, είναι μάλλον δύσκολο να θέλει ένα παιδί πολύ χίλια πράγματα ταυτόχρονα. Από την άλλη, αν αποφασίσουμε να μην τα ρωτήσουμε και να τους κάνουμε έκπληξη, θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν επιλέγουμε κάτι «άσχετο». Επομένως, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις του παιδιού και όχι στις δικές μας! Σκεφτείτε, επίσης, ότι πολλές φορές δώρα που δεν εντυπωσίασαν καθόλου στην αρχή γίνονται αγαπημένα αντικείμενα, κάτι που συμβαίνει συχνά με τα βιβλία ή τα παιχνίδια κατασκευών.
Και οι μπαμπάδες παίζουν Playstation
Τα Χριστούγεννα είναι μια ευκαιρία για τους ενηλίκους να κάνουν μια «βουτιά» στη δική τους παιδική ηλικία. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα ευχάριστο. Έτσι, όσο πιο πολύ στερήθηκαν οι ίδιοι σαν παιδιά, τόσο πιο πολύ νιώθουν την επιτακτική ανάγκη να επανορθώσουν, προσφέροντας στα παιδιά τους άφθονα και πλούσια δώρα. Συμβαίνει συχνά κάποια από τα δώρα των παιδιών να μην είναι καθόλου ανιδιοτελή («Με αυτό το Playstation θα διασκεδάζω κι εγώ», «Ένα τέτοιο σπίτι της Barbie το ονειρευόμουν πάντα»), συχνά μάλιστα είναι άσχετα με την ηλικία του παιδιού ή ακόμα και με τις επιθυμίες του. Oι ίδιοι οι γονείς είναι πολλές φορές αυτοί που κάνουν τα παιδιά να ζητούν το «καλύτερο, ακριβότερο, πιο προχωρημένο», ενώ ταυτόχρονα αγανακτούν και τα κατηγορούν ότι είναι αχάριστα.
Νταφέτσιος Ευθύμιος
*Αν ο δημιουργός του επιθυμεί να το αφαιρέσουμε μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
